Geachte lezers, 

Vanuit de duisternis samen de weg inslaan van het licht

Geachte lezers, 

Manuella en ik zijn beide een zoon verloren aan zelfdoding. Dat gebeurde in 2020. Ze waren toen beide 22 jaar jong. Als lotgenoot hebben we elkaar onlangs leren kennen en wilden we graag meelopen met een Walk into the Light Wandeling. Dat hebben we dus gedaan in Vlissingen afgelopen maandag.

Ik heb samen met Manuella daar een verslagje van geschreven om te plaatsen in de Facebook lotgenootgroep die Manuella opgericht heeft (Verder als nabestaande na zelfdoding). Deze groep telt nu circa 600 leden die een dierbare hebben verloren aan zelfdoding. Vaak kinderen, maar ook andere relaties.

Graag wil ik het verslag toevoegen aan deze mail. Het verslag begint met een aantal zinnen afkomstig uit het liedje “Breng me naar het water” van Marco Borsato. Dit lied is gedraaid op de uitvaart van Mitchell, de overleden zoon van Manuella. Deze zinnen zou Manuella echter ook hebben kunnen uitspreken tegen mij, toen maandagochtend de wekker om kwart voor vier ging om ons klaar te maken voor de Wandeling…

Walk into the Light

In de vroegte van de morgen
Sprak je zachtjes mijn naam
En ik wist dat je me zeggen zou
Dat het tijd was om te gaan
Breng me naar het water…” 

Een uur rijden voordat we aankwamen in Vlissingen. Een rare tocht door het duister. Manuella gaf aan toch kriebels in haar buik te voelen. Ik was toen nog vrij rustig. Was er immers vorig jaar ook al bij in Katwijk aan Zee. Echter nu met zijn tweeën. Hoe zou dat zijn? Hoeveel mensen zouden er zijn? En wat voor gesprekken en ontmoetingen zouden er plaatsvinden? 

Langzaam maar zeker vulde de parkeerplaats zich met meer auto’s. In totaal toch bijna veertig mensen die mee gingen wandelen. Meerdere hadden een zaklamp bij of gebruikten hun lamp in de telefoon. Na een introductie van een lieve mevrouw die mensen helpt hun leven weer meer op de rit te krijgen en glans te geven, vertrokken we in het donker, niet wetende hoe de route zou worden en waar we zouden eindigen. Net zoals dat in het leven kan zijn… 

Niet veel later gloorde er heel voorzichtig een beetje licht links van ons. Hierdoor werden plots wat gelaatstrekken zichtbaar van de ons omringende mensen die in eerste instantie volledig anoniem waren. Toen keerden we en liepen we de boulevard op. Met steeds iets meer daglicht. Na een korte stop liepen we verder naar een plaats op het strand naast een paviljoen waar we meerdere picknick banken konden gebruiken voor de koffie en ontbijt. 

Soepel en geleidelijk verdeelden de mensen zich over de verschillende bankjes. Aan onze tafel schoven enkele mensen aan waaronder Koos de Boed, de initiatiefnemer van de Walk into the Light (vorig jaar was de eerste wandeling in Katwijk aan Zee). Ook twee medewerkers van 113 schoven bij ons aan tafel. Al snel en gemakkelijk ontstonden gesprekken. Manuella en ik vertelden over onze verloren kinderen en de anderen luisterden aandachtig en soms ook duidelijk zichtbaar geëmotioneerd. Op een bepaalde manier deed ons dat goed. Het betrof immers geen lotgenoten echter werden zij duidelijk geraakt door onze verhalen en tranen. 

Toen kwam het moment dat meerdere personen gingen spreken. Koos als eerste en hij vertelde wat zijn beweegredenen zijn om deze wandelingen te organiseren. Daarna kwamen er twee personen aan het woord die hun persoonlijke verhaal deden hoe zij na een hele donkere periode nu toch in staat zijn weer zin te vinden in hun levens. 

Tijdens het luisteren naar hun verhalen kregen zowel Manuella als ik het plots heel moeilijk. We zochten en vonden snel steun bij elkaar. Beiden moesten we huilen. En waarom? Deze sprekers hadden wél een uitweg gevonden uit de hel waarin ze zich eerder hadden bevonden. Zij wél. Waarom onze kinderen niet? Deze ervaring was voor ons zowel mooi als ook erg confronterend. 

Tenslotte spraken we nog even verder met de mensen van 113 die aandachtig en geïnteresseerd onze woorden aanhoorden. 

Manuella en ik waren een van de weinige lotgenoten die zelf een dierbare verloren hebben. Wij kregen de indruk dat anderen het heel bijzonder en waardevol vonden dat wij hier ook bij aanwezig waren. Maar ook wij vonden deze ervaring heel waardevol. Daarom hopen wij volgend jaar meerdere lotgenoten te mogen vergezellen op een van de “Walk into the Light” wandelingen. 

Liefs, Manuella en Rob

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.