Drie jaar geleden heb ik deze wandeling in alle vroegte in Vught gelopen. In stilte.

Het was mijn wens om dit één keer te doen. Om stil te staan bij alle mensen die ik persoonlijk heb gekend en die een poging hebben gedaan of uit het leven zijn gestapt, omdat ze het lijden door verslaving niet langer konden dragen en geen uitweg meer zagen. Het zijn er honderden. Mensen die ik persoonlijk heb gekend, maar ook mensen die ik als naaste heb meegemaakt. Ieder met een eigen verhaal, een eigen strijd en mensen die van hen hielden.

Die ochtend liep ik voor hen.

Maar ook voor de mensen die achterbleven. Voor ouders, partners, kinderen, familie, vrienden en hulpverleners die verder moesten met het verdriet, het gemis en vaak ook met zoveel onbeantwoorde vragen.

Tijdens deze wandeling stond ik ook stil bij mezelf.

Ik weet hoe het is om te lijden. Om je verloren te voelen. Om als dakloos mens door een periode van mijn leven te gaan waarvoor ik tot op de dag van vandaag nauwelijks woorden kan vinden. Misschien is dat ook waarom die wandeling mij zo diep heeft geraakt. Omdat ik daar, in de stilte en in het donker van de vroege ochtend, niet alleen dacht aan de mensen die ik verloren ben, maar ook aan mezelf. Aan wat ik heb meegemaakt.

Aan de vele gezichten die ik nog altijd met me meedraag.

Ik zal deze wandeling niet nog een keer maken. Maar de herinnering aan die vroege ochtend in Vught, aan de stilte en aan al die mensen voor wie ik daar liep, draag ik bij me.

En misschien is dat uiteindelijk wat deze wandeling voor mij heeft betekend:

Walk into the Light Vught | 11 september 2023

Wil je ook jouw verhaal delen, of heb je vragen? Mail ons op contact@witl.nl of stuur een berichtje via het contactformulier.